می 16, 2021

دسترسی به منابع مقالات : مواضع حقوقی سازمان ملل در خصوص جنگ ایران و عراق۹۳- قسمت ۱۵

۶-مواضع شورای امنیت در سال ۱۹۸۷/۱۳۶۶
در پی اعلام دبیر کل مبنی بر این که حاضر است نظراتش را در اختیار شورای امنیت بگذارد تا آن شورا بتواند به مبنایی که مورد قبول طرفین برای مذاکره باشد دست یابد شورا ضمن پاسخ مثبت به این درخواست از فوریه ۱۹۸۷ (بهمن ۱۳۶۶)یک گروه کاری مشترک و سازمان یافته مرکب از اعضای دایمی شورا برای پایان بخشیدن به منازعه ایران و عراق تشکیل داد . درپی آن در ۱۶ ژانویه بیانیه ای از سوی شورا منتشر شد که حاکی از نگرانی شورا در توسعه خصومت موجود بود و نیز از طرفین خواست قطعنامه های ۵۸۲ و ۵۸۸ را به مرحله اجرا گذارد . در ضمن از تلاش های دبیر کل در فراهم آوردن رضایت طرفین برای اجرای قطعنامه های مزبور قدردانی کرد . در ۱۴ مه ۱۹۸۷ (۲۴ فروردین ۱۳۶۶ شورای امنیت در پی تایید مجدد کاربرد سلاح شیمیایی توسط عراق علیه ایران برای بار دیگر طولانی شدن درگیری و استفاده مکرر از سلاح شیمیایی را محکوم کرد . اما در هر صورت بر اثر تلاش گروه مزبور پیش نویس یک قطعنامه جدید که حاوی نکات جدیدی بود در تاریخ ۲۱ ژوئن ۱۹۸۷ (۳۱ خرداد ۱۳۶۶) فراهم آمد .
شورای امنیت پس از مشورت های فراوان در مورد پیش نویس مذکور، سرانجام در جلسه ۲۷۵۰ مورخ ۲۰ ژوئیه ۱۹۸۷ (۲۹ تیر ۱۳۶۶ )با تاکید بر مواد ۳۹ و ۴۰ منشور ملل متحد[۱۱۷] مفصل ترین، اجرائی ترین و آمرانه ترین قطعنامه[۱۱۸] را تحت عنوان «قطعنامه ۵۹۸» به تصویب رساند [۱۱۹].در مقدمه این قطعنامه بر لزوم اجرای قطعنامه ۵۸۲ تاکید شد و از عدم توجه به درخواست های گذشته اش از سوی ایران و عراق و آغاز، ادامه و گسترش منازعه و بمباران مراکز مسکونی غیر نظامی، حملات به کشتی ها و هواپیماها، نقض قوانین بین المللی و کاربرد سلاح های شیمیائی ابراز تاسف کرد و ضرورت اتمام اقدامات نظامی بین طرفین و ایجاد یک راه حل جامع، عادلانه و شرافتمندانه و پایدار را گوشزد نمود و مفاد منشور ملل متحد در مورد حل مسالمت آمیز اختلافات بین المللی را یاداوری کرد . در بخش اجرایی قطعنامه[۱۲۰] شورای امنیت خواستار عقب نشینی نیروهای دو طرف به مرزهای شناخته شده بین المللی و رعایت آتش بس همه جانبه به عنوان نخستین گام در جهت حل و فصل مناقشه گردید . همچنین از طرفین خواست بدون تاخیر، پس از برقراری آتش بس، نسبت به اجرای آزادسازی اسرا اقدام نمایند و با دبیرکل در تلاش برای اجرای قطعنامه و دست یابی به یک راه حل جامع، عادلانه و شرافتمندانه و مورد قبول طرفین، همکاری کنند . این قطعنامه از دبیر کل تقاضا کرد که پس از مشورت با طرفین، زمینه های حل و فصل مناقشه را فراهم آورد . قطعنامه مزبور سه گروه کارشناسی برای امور ذیل پیش بینی کرد:
۱-نظارت، بررسی و تایید آتش بس و عقب نشینی; ۲ . تعیین شروع کننده جنگ; ۳ . مطالعه موضوع بازسازی .
موضع ایران در قبال قطعنامه ۵۹۸، نه رد و نه تائید آن بود و این موضع گیری تا پذیرش قطعنامه از سوی ایران ادامه یافت . علت این موضع گیری آن بود که این قطعنامه برخی از نظرات ایران را تامین کرده بود (مانند تعیین متجاوز)، اما در عین حال به عمده ترین خواست ایران یعنی شناسایی متجاوز قبل از آتش بس و عقب نشینی نیروها توجهی نشد . اما عراق[۱۲۱] در ۲۲ ژوئیه ۱۹۸۷ (۳۱ تیر ۱۳۶۶) یعنی دو روز پس از تصویب قطعنامه پس از تشکیل جلسه شورای فرماندهی انقلاب و رهبری حزب «بعث » قطعنامه ۵۹۸ را پذیرفت [۱۲۲]. در ۲۳ ژوئیه (۱ مرداد) وزیر امور خارجه عراق موضع جدید دولتش را به دبیرکل اطلاع داد و در ۱۴ اوت (۲۳ مرداد) همان سال عراق رسما قطعنامه ۵۹۸ را پذیرفت . رئیس شورا طی بیانیه ای که در ۱۱ دسامبر (۲۰ بهمن ۱۳۶۶) صادر کرد، قطعنامه ۵۹۸ را تنها راه حل وصول به حل جامع، عادلانه، شرافتمندانه و پایدار منازعه ایران و عراق عنوان کرد و بدین وسیله، راه را بر تغییر و جابه جایی مواد قطعنامه ۵۹۸ بست [۱۲۳].در ۲۴ دسامبر ۱۹۸۷ (۳ اسفند ۱۳۶۶) نیز به تعهد و پای بندی اعضای شورا به اجرای قطعنامه ۵۹۸ اشاره کرد .
۷-اقدامات شورای امنیت در آخرین سال جنگ
شورای امنیت در سال ۱۹۸۸/۱۳۶۷ همچنان به اقداماتش برای پایان بخشیدن به جنگ ایران و عراق ادامه داد . بر این اساس شورای امنیت در ۱۶ مارس ۱۹۸۸ (۲۵ اسفند ۱۳۶۷) در بحث منازعه عراق و ایران از تلاش های دبیرکل برای حل و فصل قطعنامه ۵۹۸ پشتیبانی نمود و در ۸ آوریل (۱۹ فروردین) همین سال مواضع ایران و عراق در خصوص قطعنامه را مورد بررسی قرار داد . تایید هیات اعزامی دبیر کل مبنی بر کاربرد سلاح شیمیایی در منازعه ایران و عراق و ارسال گزارش آن به شورا توسط دبیر کل در تاریخ ۲۵ آوریل ۱۹۸۸ (۱۵ اردیبهشت ۱۳۶۷) منجر به صدور قطعنامه ۶۱۲ در جلسه ۲۸۱۲ مورخ ۹ مه ۱۹۸۸ (۱۹ اردیبهشت ۱۳۶۷) به اتفاق آراء گردید . در این قطعنامه استفاده از سلاح های شیمیایی در منازعه ایران و عراق مغایر پروتکل ۱۹۴۹/۱۳۲۸ دانسته شد و به شدت محکوم گردید . همچنین خواهان رعایت این پروتکل شد و بر ضرورت رعایت آن تاکید ورزید و از کشورهای دیگر خواست بر اعمال کنترل در صدور تولیدات شیمیایی که در ساخت سلاح های شیمیایی مورد استفاده قرار می گیرند بیفزایند .
شورای امنیت سه روز پیش از پذیرش قطعنامه از سوی ایران برای بررسی شکایت[۱۲۴] ایران از امریکا در مورد ساقط کردن هواپیمای مسافربری ایران در خلیج فارس تشکیل جلسه داد و پس از بحث و بررسی و استماع سخنان نمایندگان ایران و امریکا سه روز پس از قبول و پذیرش قطعنامه از سوی ایران، با صدور قطعنامه ۶۱۶ تنها به اظهار اندوه و اعلام تسلیت به بازماندگان حادثه اکتفا کرد و قابل توجه آن که در آخرین بند قطعنامه بر لزوم اجرای کامل و فوری قطعنامه ۵۹۸ به عنوان تنها اساس و پایه برای رسیدن به صلحی پایدار و عادلانه تاکید نمود .
ب . نقش دبیرکل در جنگ عراق علیه ایران
دبیرکل در اولین ساعات شروع جنگ، فعالیتش را برای خاتمه بخشیدن به جنگ آغاز کرد . در واقع دبیرکل نخستین مرجع بین المللی بود که نسبت به حمله عراق علیه ایران با عنوان «برخورد» واکنش نشان داد . با تعویض دبیرکل و انتخاب خاویر پرز دکوئیا[۱۲۵] در سال ۱۹۸۲/۱۳۶۱ به عنوان دبیر کل جدید فعالیت های دبیرکل در رابطه با مسائل جنگ روندی رو به افزایش یافت . به طور کلی عمده ترین فعالیت های دبیر کل را می توان تلاش در جلب نظر شورای امنیت به مساله جنگ عراق با ایران، مشورت و دیدارهای گوناگون با مقامات ایرانی و عراقی و اعضای شورای امنیت، اعزام هیات های متعدد به ایران و عراق و ارسال گزارش های آن ها به شورای امنیت، ابتکار ۱۲ ژوئن ۱۹۸۴ (۲۰ خرداد ۱۳۶۳ )در خصوص خودداری طرفین از حمله به مناطق مسکونی، ابتکار طرح ۸ ماده ای در ماه مارس ۱۹۸۵ (فروردین ۱۳۶۴) و ارائه طرح اجرایی برای قطعنامه ۵۹۸ را نام برد . مجموعه اقدامات دبیرکل شامل زمینه هایی همچون وادار کردن ایران و عراق به پرهیز از حمله به مناطق مسکونی، به کارگیری سلاح های شیمیایی و بدرفتاری با اسرای جنگی (یا رعایت مقررات بین المللی) و نیز کاهش آلام و مصایب جنگ و در نهایت پایان دادن به جنگ بود [۱۲۶].
۱-اقدامات دبیر کل در اولین سال جنگ
دبیر کل در ۲۲ سپتامبر ۱۹۸۰ (۳۱ شهریور ۱۳۵۹) با صدور اعلامیه ای به دولت ایران و عراق پیشنهاد کرد به او اجازه دهند مساعی اش را در حل مسالمت آمیز برخورد دو کشور انجام دهد ولی از ناحیه هیچ کدام پاسخی دریافت نکرد . در ظهر همین روز سخنگوی سازمان ملل متحد در مصاحبه مطبوعاتی اعلامیه دبیر کل را به اطلاع عموم رساند . روز بعد، دبیر کل براساس ماده ۹۹ منشور ملل متحد [۱۲۷]از شورای امنیت خواست با توجه به احتمال افزایش مخاصمه بین دو کشور برای مذاکره پیرامون جنگ تشکیل جلسه دهد . این جلسه در همان روز تشکیل و منجر به صدور اولین بیانیه شورای امنیت گردید.
در ۲۴ سپتامبر ۱۹۸۰ (۲ مهر ۱۳۵۹) دبیرکل دو نامه جداگانه ولی با مضمون مشترک برای رؤسای جمهوری اسلامی ایران و جمهوری عراق فرستاد و خواستار خاتمه عملیات مسلحانه و حل و فصل مسالمت آمیز اختلافات شد . عراق در پاسخ به این نامه از پذیرش خاتمه عملیات نظامی خودداری کرد و اقدام عراق را دفاع از خود دانست . دبیر کل در تاریخ ۲۵ سپتامبر ۱۹۸۰ (۳ مهر ۱۳۵۹) به شورای امنیت اطلاع داد که به رغم کوشش هایی که به عمل آورده منازعه ایران و عراق در زمین هوا و دریا ادامه دارد و موجب خسارات مالی و جانی شده است . براین اساس از شورای امنیت خواست که مساله را به فوریت رسیدگی نماید . روز بعد شورای امنیت تشکیل جلسه داد .
دبیرکل در آغاز جلسه شورای امنیت[۱۲۸] خلاصه اقداماتی راکه درباره منازعه ایران و عراق انجام داده بود به اطلاع شورای امنیت رساند و از شورا درخواست کرد که وظیفه خود را در مورد حفظ صلح و امنیت بین المللی به انجام رساند . سپس شورا تشکیل جلسه داد و قطعنامه ۴۷۹ را صادر کرد . در خاتمه جلسه دبیرکل طی سخنانی از ایران و عراق تقاضا کرد که به قطعنامه ۴۷۹ پاسخ مثبت دهند . در پی این تقاضا صدام حسین رئیس جمهوری عراق در ۲۹ سپتامبر ۱۹۸۰ (۷ مهر ۱۳۵۹) نظر مساعد عراق نسبت به قطعنامه را به دبیر کل اطلاع داد .[۱۲۹] دبیر کل در ماه اکتبر( ۱۹۸۰مهرماه ۱۳۵۹) به شورای امنیت اطلاع داد که تلاش هایش برای حل مساله کشتی هایی که در اروندرود به علت آغاز جنگ محبوس شده اند عقیم مانده در حالی که ایران مشروط به این که کشتی ها با پرچم سازمان ملل متحد آب های اروندرود را ترک کنند با خارج شدن کشتی ها از اروند رود موافقت کرده است . اما عراق با خروج کشتی ها مشروط به این که پرچم عراق را نصب نمایند موافق بود . چندی بعد با نظر مساعد شورای امنیت اولاف پالمه نخست وزیر اسبق کشور سوئد به عنوان نماینده شورا برای مذاکره با دولتین ایران و عراق درباره مسائل جنگ انتخاب شد . اولاف پالمه از سال ۱۹۸۰/۱۳۵۹ تا سال ۱۹۸۲/۱۳۶۱ ۵ بار به تهران و بغداد مسافرت کرد و با مقامات ایرانی و عراقی به مذاکره پرداخت . نتیجه تلاش دو ساله وی منجر به آزادسازی تعدادی از اسرای طرفین[۱۳۰] و خارج شدن ۶۳ کشتی تجاری خارجی گرفتار شده در اروند رود بود .[۱۳۱]
۲-فعالیت های دبیرکل در سال ۸۳ – ۱۹۸۲/۶۲ – ۱۳۶۱
قطعنامه ۵۱۴ دبیرکل را مامور تهیه گزارش طی مدت سه ماه پس از صدور قطعنامه در مورد پیشرفت اجرایی قطعنامه کرد . دبیرکل در ۱۵ ژوئیه ۱۹۸۲ (۲۴ تیر ۱۳۶۱) یعنی پیش از آن که مدت تعیین شده شورا به اتمام برسد گزارش خود را که مبنی بر پذیرش قطعنامه ۵۱۴ از سوی عراق و رد آن توسط ایران بود، تسلیم شورای امنیت کرد . ایران در ۲۸ اکتبر ۱۹۸۲ (۶ آبان ۱۳۶۲) از دبیرکل خواست تا هیاتی برای بازدید مناطق مسکونی ایران که به وسیله نیروهای عراقی بمباران شده بودند اعزام نماید . این درخواست در ۲ مه ۱۹۸۳ (۱۱ اردیبهشت ۱۳۶۳ )تکرار شد . در این ایام عراق هم تقاضای مشابهی مطرح کرد . متعاقب آن دبیرکل تصمیم گرفت هیاتی را به دو کشور ایران و عراق اعزام کند . هیات اعزامی از ۲۰ مه (۲۹ اردیبهشت) تا ۱ ژوئن (۹ خرداد) از دو کشور بازدید به عمل آورد و گزارش خود را که نشان دهنده خسارات سنگین مناطق مسکونی ایران و خسارات سبک عراق بود تهیه و در ۲۰ ژوئن (۲۸ خرداد) دبیرکل آن را تسلیم شورای امنیت نمود.
این کشور [۱۳۲]در ۱۰ ژوئن (۱۸ خرداد) از دبیرکل خواست تا کمیسیونی برای بررسی وضعیت اسرای جنگی تشکیل دهد . دبیرکل برای تشکیل چنین کمیسیونی با کمیته بین المللی صلیب سرخ مشورت کرد اما تلاش در این زمینه تا یک سال بعد بی نتیجه باقی ماند . ولی دبیرکل به تلاش هایش درباره حل و فصل مسائل جنگ ادامه داد . در این زمینه دبیرکل در ۲۹ و ۳۰ سپتامبر ۱۹۸۳ (۷ و ۸ مهر ۱۳۶۱) با وزرای امور خارجه ایران و عراق در نیویورک ملاقات کرد و از آن نتیجه مثبتی به دست نیاورد . پس از آن، یعنی در ۱۱ دسامبر همان سال موضع مخالف و موافق ایران و عراق را در خصوص قطعنامه ۵۴۰ به اطلاع شورای امنیت رساند.
۳-مساعی دبیر کل در سال ۱۹۸۴/۱۳۶۳
دبیر کل در ۱۰ فوریه ۱۹۸۴ (۲۰ بهمن ۱۳۶۳) پیام های جداگانه ای برای ایران و عراق فرستاد و در آن نگرانی خود را از ادامه مخاصمه ایران و عراق و خسارات ناشی از آن و نیز تصمیمش را مبنی بر اعزام هیاتی برای بازدید تخریب مناطق مسکونی ایران و عراق ناشی از جنگ اعلام داشت . این اقدام در پاسخ به درخواست ۲۲ نوامبر ۱۹۸۳ (۱ آذر ۱۳۶۲) ایران صورت گرفت و در ۸ مارس ۱۹۸۴ (۶ اسفند ۱۳۶۳) دبیرکل مجددا به در خواست ایران، هیاتی برای بررسی اتهام کاربرد سلاح های شیمیایی توسط عراق علیه ایران اعزام داشت . این گروه پس از کسب نظر موافق عراق، عازم آن کشور نیز شد . گروه اعزامی پس از تحقیق و بازرسی نظر ایران در مورد کاربرد سلاح شیمیایی قوای عراقی علیه ایران را تایید کرد اما دبیرکل در گزارش های ۲۶ مارس (۱۵ اردیبهشت) خود به شورای امنیت فقط به ابراز تاسف از کاربرد سلاح شیمیایی بدون ذکر نام کشور عراق بسنده کرد. [۱۳۳]
دبیرکل در ۹ ژوئن ۱۹۸۴ (۲۱ خرداد ۱۳۶۳) از رؤسای جمهوری ایران و عراق تقاضا کرد به حملات علیه مناطق مسکونی یکدیگر خاتمه دهند . ایران درخواست دبیرکل را پذیرفت و عراق نیز با تاکید بر این که ایران دیگر نباید نیروهای نظامی اش را در مراکز مسکونی متمرکز کند به تقاضای دبیرکل جواب مثبت داد . در پی آن، دبیرکل تصمیمش را برای اعزام دو هیات به ایران و عراق برای نظارت بر عدم حمله به مناطق مسکونی به اطلاع شورای امنیت رساند . دبیرکل پس از تایید شورا دو هیات را در تاریخ های ۲۱ و ۲۶ ژوئن (۲ و ۷ تیر) در عراق و ایران مستقر کرد . ۳ روز بعد دبیرکل با ارسال دو نامه از ایران و عراق خواست تا از تمرکز نیروهای نظامی در مناطق مسکونی خویش خودداری نمایند و تعهد خود را بر عدم کاربرد سلاح شیمیایی ابراز دارند .
۴-کوشش های دبیر کل در سال ۱۹۸۵/۱۳۶۴
در ۱۱ تا ۱۷ ژانویه ۱۹۸۵ (۲۰ تا ۲۶ دی ۱۳۶۴) هیات سازمان ملل متحد از اردوگاه های اسرای جنگی در عراق و از ۱۸ تا ۲۵ ژانویه (۲۷ دی تا ۴ بهمن) همان سال از اردوگاه های اسرای جنگی در ایران بازدید به عمل آوردند و طی گزارشی در ۲۲ فوریه ۱۹۸۵ (۳ اسفند ۱۳۶۴) به دبیرکل اعلام کردند که در هیچ یک از دو کشور ایران و عراق، اسرای جنگی آن چنان که ادعا شده است مورد بدرفتاری قرار نگرفته اند .[۱۳۴]
در پی ادامه حملات به مناطق غیر مسکونی، بار دیگر دبیر کل در ۹ مارس (۱۵ اسفند)با ارسال پیامی به رؤسای جمهوری ایران و عراق از آنان خواست به توافق ۱۲ ژوئن ۱۹۸۴ (۲۰ خرداد ۱۳۶۳) مبنی بر عدم حمله به مناطق مسکونی عمل نمایند . همچنین وی در ۵ و ۱۵ مارس (۱۱ و ۲۱ اسفند) خواستار قطع این حملات و تعهد مجدد[۱۳۵] دو دولت نزد دبیر کل مبنی بر عدم حمله به هدف های غیر نظامی گردید .
دبیرکل از ۱۸ تا ۲۶ مارس (۲۷ دی تا ۵ بهمن) در نیویورک ضمن دیدار با معاون وزارت امورخارجه ایران و وزیر امورخارجه عراق، طرح ۸ ماده ای خود را به آنان عرضه داشت . این طرح گام نخستین [۱۳۶]برای وصول به طرحی جامع بود که مورد قبول طرفین باشد و تحقق موارد ذیل را پیشنهاد می کرد:
۱- قطع کلیه حملات علیه مراکز غیر نظامی و هوانوردی غیرنظامی پیش از ساعت ۵۹/۲۳ روز ۲۶ مارس (۵ بهمن) به وقت گرینویچ.
۲-رعایت ضوابط پروتکل ۱۹۲۵ ژنو [۱۳۷]در مورد عدم به کارگیری سلاح های شیمیایی و بیولوژیکی پیش از ۸ آوریل ۱۹۸۵ (۱۷فروردین ۱۳۶۴۰)
۳-خاتمه دادن به حملات علیه کشتی های غیر مسلح تجاری با هر پرچم و هر مالکیت که بین تنگه هرمز و بنادر کلیه کشورهای ساحلی در رفت وآمد هستند و عدم حمله به بنادر و ترمینال ها پیش از ساعت ۵۹/۲۳ روز ۳۰ آوریل ۱۹۸۵ (۸ اردیبهشت ۱۳۶۴)
۴-همکاری طرفین با کمیته بین المللی صلیب سرخ برای مبادله اسرای جنگی بر اساس کنوانسیون سوم ژن[۱۳۸] ۱۹۴۹/۱۳۲۸ و حفظ تماس دایم طرفین با دبیرکل برای تحقق موارد مزبور.
دبیرکل از دولت ایران و عراق تقاضا کرد نمایندگانی را از ۱۶ آوریل ۱۹۸۵ (۴ اردیبهشت ۱۳۶۳) برای بحث و برقراری ارتباط مستمر به نیویورک اعزام دارند . ایران این طرح را پذیرفت ولی عراق از پذیرفتن آن خودداری ورزید . [۱۳۹]به رغم مخالفت عراق دبیرکل به کوشش هایش ادامه داد . وی در ۷ و ۸ آوریل( ۱۶و۱۷ فروردین) به تهران و بغداد سفر کرد تا زمینه پذیرش و اجرای طرح ۸ ماده ای خود را بیش تر فراهم نماید . دبیر کل پس از بازگشت به نیویورک گزارش سفر خود را تسلیم شورای امنیت کرد . او در این گزارش، اعلام کرد که ایران با وجود آن که مواضع شورای امنیت در قبال آغاز جنگ را ناعادلانه می داند ولی خواستار صلح است . بر این اساس، وی خواهان شرکت دو طرف در بررسی همه جانبه منازعه موجود گردید.
۵ -تلاش های دبیرکل در سال ۱۹۸۶/۱۳۶۵
دبیرکل در ادامه تلاش هایش در ۱۱ فوریه ۱۹۸۶ (۲۱ بهمن ۱۳۶۵) خواهان هماهنگی همه تلاش های مربوط به خاتمه جنگ بر اساس طرح ۸ ماده ای خویش شد . در پایان سال، وی ضمن ابلاغ قطعنامه ۵۸۸ به وزرای امور خارجه ایران و عراق، از دو دولت ایران و عراق خواست مواضع خود در قبال قطعنامه ۵۸۲ و طرح ۸ ماده ای را اعلام کنند . متعاقب آن، دولت ایران مخالفت خویش را با قطعنامه ۵۸۲ و موافقت خود را با طرح ۸ ماده ای اعلام نمود در حالی که عراق به دبیرکل اعلام کرد که فقط با اجرای قطعنامه ۵۸۲ [۱۴۰]موافق است. [۱۴۱]
در این سال بار دیگر توجه دبیرکل به کاربرد سلاح های شیمیایی معطوف شد . وی در پی گزارش گروهی از کارشناسان اعزامی سازمان ملل متحد به جبهه های جنگ ایران و عراق، که مؤید کاربرد سلاح های شیمیایی توسط عراق علیه ایران بود عراق را به خاطر استفاده از این سلاح ها محکوم کرد[۱۴۲] و شورای امنیت که برای بررسی گزارش جدید گروه اعزامی کارشناسان تشکیل جلسه داده بود کاربرد سلاح شیمیایی عراق علیه ایران را محکوم نمود [۱۴۳].
در ۳ ژوئیه (۱۱ تیر) دبیر کل برای چندمین بار از طرفین خواست از حمله به مناطق مسکونی همدیگر خودداری کنند . برای تحقق چنین هدفی وی پیشنهاد کرد هیات های بازرسی و نظارت بر عدم حمله به مناطق مسکونی مجددا فعال شوند . در پی این درخواست دو کشور ایران و عراق در ۱۴ اوت ۲۲ مرداد به دبیرکل اعلام کردند که از حمله به مناطق مسکونی یکدیگر خودداری خواهند کرد . دبیرکل از این موضع جدید ابراز رضایت نمود . دبیرکل در ۳ اکتبر (۱۰ مهرضمن شرکت در جلسه شورای امنیت، طی سخنانی به نکات ذیل اشاره کرد:
۱-هشدار و ابراز نگرانی عمیق در خصوص طولانی شدن جنگ مانند افزایش حملات به کشتی های تجاری کشورهای ثالث.
۲-نگرانی از تهدیدی که متوجه امنیت کشورهای همجوار است.
۳-ابراز تاسف از این که کوشش هایش در مورد پایان بخشیدن به جنگ به ثمر نرسیده است.
۴-ایران به خاطر عدم توجه به خواست های بنیانی اش نسبت به اجرای قطعنامه های شورای امنیت خودداری می ورزد، در حالی که عراق آماده اجرای قطعنامه هاست[۱۴۴].
در پایان ضرورت فوری رسیدگی به وضعیت میان ایران و عراق و لزوم برقرار نمودن اساس قابل قبولی برای مذاکره را یاداور شد . وزارت امورخارجه ایران در پاسخ به خواست دبیرکل مواضع ایران را در قبال قطعنامه ۵۸۲ مطرح ساخت[۱۴۵] و آمادگی ایران در جهت جلوگیری از جنگ و یا گسترش آن به کشورهای همجوار از طریق همکاری با دبیر کل را اعلام نمود.
دبیرکل پس از دریافت تازه ترین نظرات ایران و عراق در مورد قطعنامه ۵۸۸ که در ۸ اکتبر (۱۶ مهر ماه) به تصویب رسیده بود آن را به شورای امنیت منعکس ساخت و نسبت به مؤثر افتادن قطعنامه ۵۸۸ ابراز تردید و بدبینی نمود[۱۴۶] همچنین در این گزارش ضمن بر شمردن تعداد حملات انجام شده علیه کشتی ها در خلیج فارس نسبت به گسترش جنگ به کشورهای همجوار اعلام خطر کرد و خواستار ارائه مبنایی شد که هر دو کشور برای مذاکره قبول داشته باشند [۱۴۷].
۶-اقدامات دبیر کل در سال ۱۹۸۷/۱۳۶۶

برای دانلود متن کامل این فایل به سایت torsa.ir مراجعه نمایید.